czwartek, 22 listopada 2012

zator lodowy


Dużo osób pisze. Piszą, bo lubią. Piszą, bo chcą. 


Ja w sumie nie wiem dlaczego piszę. Podczas kolejnej bezsennej nocy zmagam się z różnymi myślami. Normalni ludzie o tej porze śpią, a ja nie chcę. Zachciało mi się pisać, chociaż wiem, że nie umiem, że nie jestem zdolna do tworzenia tekstów, które zaciekawiłyby człowieka swoją treścią. Po prostu siedzę na swojej nierozłożonej do snu kanapie i stukam serdelkami w klawiaturę komputera. Po co?



Możliwe, że to próba odwrócenia uwagi od tego o czym myślę od kilku dni. Bo przecież jest zator lodowy - oglądany od czasu do czasu nie mam pojęcia w jakim celu. Po drugiej stronie pokoju wiszą okropne zdjęcia,  które powiesiłam wczoraj i ach! Jest też wideo na ipodzie, które ma ochotę włączyć się bez powodu, kilka razy w tygodniu, najlepiej wieczorem. Zastanawiam się... Na cholerę to sobie robię?!


Próbuję wrócić do chwil, kiedy byłam naprawdę szczęśliwa. Kiedy wydawało mi się, że dobro, które widzę, nie zniknie, a miłość będzie trwała tak długo jak będzie mi się chciało kochać. Zwiększona ilość endorfin spowodowała jednak przede wszystkim brak możliwości trzeźwej oceny rzeczywistości. Więc kiedy zbliżał się koniec, ja wcale nie byłam przygotowana. Nie mogłam się z tym pogodzić. I tak jest chyba do dziś.



W unieszczęśliwianiu siebie jestem mistrzem. 

Tylko, że już tak nie chcę. Przed snem zawsze wydaje mi się, że znam receptę na bycie szczęśliwą Patrycją. Problem w tym, że jestem leniwa i każdy plan, który układam w głowie zostaje w tej głowie do następnego wieczoru. I tak w kółko. 

A więc teraz poproszę siebie o to, żebym wzięła się w garść i zaczęła iść do przodu. Bagaż wspomnień zabieram ze sobą, ale nie włączam go do teraźniejszości. Żyję tym, co dzieje się tu i teraz i planuję lepsze jutro. 



Żartowałam. 


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz